ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
ลักษณะอาคารในศตวรรษที่ 16 - 17 โครงสร้างไม้ ผนังอิฐ เนื้อที่ทางเข้าซึ่งมักมีบันไดอยู่ด้วย
อเมริกันใช้เรียกเก้าอี้ในศตวรรษที่ 18 ที่มีส่วนพนักพิงหลังโค้งเหมือนแอกวัว
ผ้าหุ้มนวมลักษณะเบาๆ ใช้ในศตวรรษที่ 18 หมายถึงที่นอนบรรจุขนนก ต่อมารวมถึงงานปะผ้าสีต่างๆ ตลอดจนการดุนนูนเป็นลวดลายด้วย
แผ่นวีเนียร์ โดยตัดขวางชิ้นไม้เล็กๆ ของไม้วอลนัท ลาเบอร์นัม โอลิฟ และไม้อื่นๆ แสดงให้เห็นลวดลายเป็นวงหมุนของเสี้ยนไม้ขนานกัน ทำให้มีลักษณะคล้ายเปลือกหอย วิธีการเช่นนี้พัฒนาขึ้นในฮอลแลนด์ในครึ่งหลังศตวรรษที่ 17
ลวดบัวแบบคลาสสิค พบมากตามเครื่องเรือนในต้นศตวรรษที่ 16 โดยมากเป็นลวดลายกลมสลับกับลายก้นหอย หรือลายสี่เหลี่ยม
เก้าอี้หรือโซฟา ที่มีพนักเป็นรูปโล่ นิยมใช้กันในช่วง 2 ครึ่งหลังของศตวรรษที่ 18 ลักษณะภายในกรอบรูโล่ มีการตกแต่งมากมายหลายแบบ เช่น พะวงดอกไม้ มีด พู่ขนนก หรือแผ่นหวายถัก
การระบายสีต่างๆ ลงในเครื่องใช้หรือเครื่องปั้นในสมัยอียิปต์โบราณและทำกันมากในอิตาลี ระหว่างสมัยศตวรรษที่ 16
(สถาปัตย) แบบใหม่ คือดัดแปลงจากแบบกรีกหรือโรมัน (เครื่องเรือน, สิ่งก่อสร้าง ฯลฯ) ในสมัยต้นศตวรรษที่ 18
ตู้ลิ้นชักที่มี 7 ลิ้นชักด้วยกัน ทำขึ้นเฉพาะเก็บผ้าปูที่นอนปลอกหมอนที่ต้องใช้ใน 1 สัปดาห์ หรือ 7 วัน นิยทกันมากในสมัยหลุยส์ ศตวรรษที่ 15-16
การฝังวัตถุประดับลงในเนื้อไม้ แบบของชาวอิตาเลียนในระหว่างศตวรรษที่ 15
ขาโต๊ะ ขาเก้าอี้ ที่ทำให้มีลักษณะโค้งงอไปมา เลียนแบบขาสัตว์ ใช้กันในสมัยกรีกตอนต้น และได้นำมาใช้ตอนปลายศตวรรษที่ 17 จนแพร่หลายไปอีกครึ่งศตวรรษแล้วหมดความนิยมไป ลักษณะเด่นคือช่วงขาส่วนบนโค้งออก ช่วงขา ส่วนล่างเว้าเข้า พอถึงตีนขาก็งอออก แล้วมักทำเป็นรูปตีนสัตว์ต่างๆ เช่น เป็นกีบ เป็นกรงเล็บจับลูกบอล ฯลฯ
แบบของสถาปัตยกรรมสมัยแรกเริ่มของสหรัฐอเมริกา ครั้งแรกของศตวรรษที่ 19