ผลการค้นหา

เครือวัลย์* *เครือวัลย์ *เครือวัลย์*
คำศัพท์ภาษาไทยคำศัพท์/สำนวน ทั้งหมดบทความ
ค้นเจอ 36 รายการ

คำศัพท์ภาษาไทยที่เกี่ยวข้องกับ "เครือวัลย์"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

วัลย์

น. เถาวัลย์, เครือเขา, ไม้เถา. (ป., ส. วลฺลี).

ลดา

[ละ-] น. เครือเถา, เครือวัลย์; สาย. (ป., ส. ลตา).

เครือ

[เคฺรือ] น. เถาไม้, เรียกพรรณไม้ที่เป็นเถาว่า เครือ เช่น มะกลํ่าเครือ มะแว้งเครือ ขมิ้นเครือ; เชื้อสาย, วงศ์วาน, เช่น เครือญาติ; เรียกงวงที่มีหวีกล้วยติดอยู่ว่า เครือกล้วย; เรียกงาช้างที่ยาวมาก แต่วงรอบเล็กว่า งาเครือ.

เครือ

[เคฺรือ] ว. ลักษณะของเสียงที่สั่นพร่าไม่แจ่มใส เรียกว่า เสียงเครือ.

เครือเถา

น. ชื่อลายไทยชนิดหนึ่ง ประดิษฐ์เป็นเถาไม้เลื้อยสอดสลับ มีดอกใบและก้าน หรือใช้ตัวกระหนกแทน.

ตกเครือ

ก. ออกเครือ (ใช้แก่กล้วย).

เสียงกระเส่า

น. เสียงสั่นเครือและเบา.

กระเส่า,กระเส่า ๆ

ว. สั่นเครือและเบา (ใช้แก่เสียง).

พงศาวลี

[-วะลี] น. แผนลำดับเครือญาติ. (ส.).

ลูกกระแอม

น. ลายที่ผูกเป็นตัวลอย ๆ ลักษณะเป็นรูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนคล้ายลายกระหนกหางโต ใช้สำหรับอุดหรือปิดช่องไฟระหว่างลายกระหนกเครือวัลย์. (ดู กระแอม ๒).

ชาติมาลา

[ชาติ-] น. สาขาแห่งชาติ, โครงแห่งตระกูล, แผนเครือญาติ. (ส.).

ตีนเต่า

น. เรียกกล้วยลูกเล็ก ๆ ที่อยู่ปลายเครือว่า กล้วยตีนเต่า.

 คำศัพท์ภาษาไทย จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ

ดูหมวดหมู่ทั้งหมด