ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
[ฉอ, ฉ้อ, ฉะ] ว. หก, สำหรับประกอบหน้าศัพท์อื่น. (ป.).
พยัญชนะตัวที่ ๙ นับเป็นพวกอักษรสูง.
[ฉะพีสะติมะ-] (แบบ) ว. ที่ ๒๖ เช่น ฉพีสติมสุรทิน ว่า วันที่ ๒๖ (แห่งเดือนสุริยคติ). (ป.).
ว. อาการที่พูดหรือเถียงไม่หยุดปาก เช่น พูดฉอด ๆ เถียงฉอด ๆ.
น. ศพ. (ส.; ป. ฉว).
[-ฉ้อทาน] น. สถานที่แจกจ่ายอาหารแก่คนทั่วไปเป็นการกุศล, ฉทานศาลา ก็เรียก.
(สำ) ก. พูดฉอด ๆ ไม่หยุดปาก.
[วะทะ-] ก. ฆ่า. (ป., ส.).
ว. โยกคลอนไปมา, ไม่แน่น, ไม่มั่นคง.
[สะกะ-] ว. ของตน. (ป.; ส. สฺวก).
[สานติกะ-] ว. ที่กำจัดเสนียดจัญไร. (ส.).
[สะวะ-] น. ของตนเอง. (ส.; ป. สก).