ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
หรือคุณกำลังค้นหา กุเวร
[กุน, กุนละ-, กุละ-] น. ตระกูล, สกุล. (ป., ส.).
(ถิ่น-ปักษ์ใต้) น. ต้นพิกุล. (ดู พิกุล).
[วะนะ-] น. แผล, ฝี. (ป.; ส. วฺรณ).
[วะระ-, วอระ-] น. พร; ของขวัญ. ว. ยอดเยี่ยม, ประเสริฐ, เลิศ. (ป., ส.).
[บูระนะ-, บูน] ว. เต็ม. (ป., ส. ปูรณ).
[-ระ-] ว. ตํ่า, ใต้; รอง; หลัง; ฝั่งนี้. (ป.; ส. อวร).
[อะปะระ-] ว. อื่นอีก. (ป., ส.).
[อุปานะ-] ว. เปรียบเทียบ เช่น อุปาณวาจา ว่า การกล่าวเปรียบเทียบ. (ปาเลกัว).
พยัญชนะตัวที่ ๑๙ นับเป็นพวกอักษรตํ่า ใช้เป็นตัวสะกดในแม่กนในคำที่มาจากภาษาบาลีและสันสกฤต เช่น คุณ บัณฑิต.
[นะ] บ. ใน, ที่, เป็นคำบ่งเวลาหรือสถานที่ว่า ตรงนั้นตรงนี้, ถ้าใช้นำหน้าสกุล หมายความว่า แห่ง เช่น ณ อยุธยา ณ ระนอง.
[-ระ-] ว. นาน, ช้า. (ป., ส.).