ผลการค้นหา

ค้นเจอ 6 รายการ

หรือคุณกำลังค้นหา ชัฏ, เซิง

ว. อาการที่ซัดเซไปโดยไม่มีที่มุ่งหมายว่าจะไปแห่งไร.

ว. ยุ่งเหยิง, รุงรัง, เช่น ผมเป็นกระเซิง, เซิง ก็ว่า.

ใช้เข้าคู่กับคำ กระเซอะ เป็น กระเซอะกระเซิง.

น. ที่รกเป็นสุมทุมพุ่มไม้หรือมีไม้เถาปกคลุมอยู่ข้างบน, โดยปริยายหมายถึงสิ่งที่มีลักษณะคล้ายคลึงเช่นนั้น เช่น ผมยุ่งเป็นเซิง, กระเซิง ก็ว่า.

น. (ถิ่น-ปักษ์ใต้) ลมที่พัดจากตะวันตกมาตะวันออก เรียกว่า ลมเซิง.

ก. ยก, ยกย่อง.

คำศัพท์ภาษาไทย จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ