ผลการค้นหา

ค้นเจอ 729 รายการ

น. ชื่อโรคลมอย่างหนึ่งมีอาการให้จุกเสียดเรื้อรังอยู่เสมอ เรียกว่า ลมสันดาน.

(แบบ) น. ลมหายใจเข้า, คู่กับ ปัสสาสะ คือ ลมหายใจออก; การหายใจคล่อง; ความโปร่งใจ. (ป.).

น. เรียกบริเวณปลายสุดของแกนโลกเหนือและใต้ที่มีละติจูด ๙๐ องศาเหนือว่า ขั้วโลกเหนือ และที่มีละติจูด ๙๐ องศาใต้ว่า ขั้วโลกใต้.

น. ชื่อเรือเดินทะเลชนิดหนึ่งแบบจีน ใช้แล่นด้วยใบ, สะเภา หรือ สำเภา ก็เรียก; เรียกลมชนิดหนึ่งพัดมาจากทิศใต้ไปทางทิศเหนือในกลางฤดูร้อนว่า ลมตะเภา.

ก. อาการที่ลมระบายออกทางทวารหนัก, ผายลม. น. ลมที่ออกจากทวารหนัก เช่น เหม็นตด.

ว. เสียงอย่างเสียงลมรั่วออกจากที่อัดลมไว้ เช่น เสียงปล่อยลมดังฟี้ นอนกรนฟี้.

(ปาก) ว. ดีกว่ามาก, เหนือกว่ามาก, ชนะเด็ดขาด.

(ถิ่น-ปักษ์ใต้) น. ทิศเหนือ.

ก. มีอำนาจเหนือ บังคับให้เป็นไปตาม เช่น กิเลสครอบงำ.

[ซะ-] น. ปีมะเมีย. (ไทยเหนือ).

น. ส่วนหน้าเหนือคิ้วขึ้นไป เรียกว่า หน้าผาก.

ก. ว่ายนํ้าตั้งตัวตรง คออยู่เหนือนํ้า.

คำศัพท์ภาษาไทย จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ