ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
[ปะรินิบพาน] น. การดับรอบ, การดับสนิท, การดับโดยไม่เหลือ; เรียกอาการตายของพระพุทธเจ้าและพระอรหันต์. (ป.; ส. ปรินิรฺวาณ).
ว. เริ่มแรก, เป็นอันดับแรก, เป็นส่วนเบื้องต้น, เช่น อริยสัจ ๔ มีทุกข์เป็นต้น.
ว. เกือบดับ, สว่างน้อย ๆ, เช่น แสงริบหรี่.
ก. อาการที่คอยเติมเชื้อไฟไว้มิให้ไฟดับ.
(สำ) ว. ไม่ตายง่าย ๆ.
(สำ) ว. พูดวนไปวนมา.
(สำ) ก. เปิดเผยเรื่องที่ทำกันในที่ลับ.
(สำ) ก. ร้องไห้, เศร้าโศก.
(สำ) ก. อยู่กับเมียคนเดิม.
(สำ) ก. รนหาเรื่องเดือดร้อน.
(สำ) ก. ทำให้ต้องอับอายขายหน้าอยู่ทุกวัน.
(สำ) ว. เลี้ยงไม่เชื่อง มีแต่เนรคุณ.