ผลการค้นหา

ค้นเจอ 317 รายการ

น. เนื้อเยื่อที่ยึดเหนี่ยวภายในระหว่างอวัยวะต่าง ๆ ของร่างกายและช่วยพยุงร่างกาย เช่น พังผืด ไขมัน เอ็น กระดูกอ่อน กระดูก. (อ. connective tissue).

น. ภาชนะสานมีหูเป็นวงโค้งขึ้นไปสำหรับหิ้ว.

(ถิ่น-อีสาน) น. ตะกร้า, ตะกร้ามีหูหิ้ว; หูก.

ก. เอียงหูฟังเพื่อให้ถนัด, ตั้งใจฟัง.

ว. ปรากฏชัดแก่ตา, ตำหูตำตา ก็ว่า.

ก. ระมัดระวังตา หู จมูก ลิ้น กาย และใจ.

น. หูซึ่งเป็นใหญ่ในการฟังเสียง. (ป. โสต + อินฺทฺริย).

น. หน้าด้านข้าง (เห็นตา ๒ ข้างและหูข้างเดียว).

(สำ) ก. แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นไม่สนใจ.

[ขะหฺมับ] น. ส่วนที่อยู่หางคิ้วเหนือกระดูกแก้มทั้ง ๒ ข้าง.

ว. เบ้อ เช่น ถูกฟันแผลเว่อ; ชัด เช่น เห็นกระดูกขาวเว่อ.

[อัดถิ] น. กระดูกคนที่เผาแล้ว. (ป. อฏฺ; ส. อสฺถิ).

คำศัพท์ภาษาไทย จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ