ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
น. สายหนังหรือเชือกที่โยงจากขอบหมวกหรือชฎาเป็นต้น สำหรับรัดคางกันหลุด.
[[ครุฑ]], ผู้ว่องไวดุจปรอท
คำนาม
ก. ต้านลม, รับลม, เช่น ว่าวกินลม ใบเรือกินลม.
ก. ไม่มีคลื่นไม่มีลม เช่น ทะเลสงัดคลื่นสงัดลม.
น. เรียกลมพายุที่เกิดขึ้นอย่างปัจจุบันทันด่วนแล้วหายไปว่า ลมหัวด้วน.
น. เรียกสายโยงคางม้าไม่ให้เงยว่า สายง่อง.
ก. อั้นลมหายใจ.
น. ชื่อโรคลมอย่างหนึ่ง.
น. ทางสายกลาง. (ป.).
น. สายธุรำของพราหมณ์.
ก. มีอาการวิงเวียนหน้ามืดบางคราวถึงกับหมดสติ, เป็นลม หรือ เป็นลมเป็นแล้ง ก็ว่า.
[สัดทะนะ] ก. พัด (ใช้แก่ลม), มีลมพัดมา. (บ.).