ผลการค้นหา

ต้นเฟิน* *ต้นเฟิน *ต้นเฟิน*
คำศัพท์ภาษาไทยคำศัพท์/สำนวน ทั้งหมดบทความ
ค้นเจอ 1,230 รายการ

คำศัพท์ภาษาไทยที่เกี่ยวข้องกับ "ต้นเฟิน"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

กระปรอก

(ถิ่น-ตะวันออก, ปักษ์ใต้) น. ชื่อเรียกเฟินอิงอาศัยหลายชนิดในสกุล Drynaria และ Platycerium วงศ์ Polypodiaceae.

นมนาง

น. ชื่อไม้ต้นชนิด Pouteria cambodiana Baehni ในวงศ์ Sapotaceae ลำต้นมีหนามแข็ง.

อวบน้ำ

ว. มีเนื้อชุ่มนํ้า (ใช้แก่พืช) เช่น ต้นกระบองเพชรเป็นพืชที่มีลำต้นอวบนํ้า.

กูด

น. ชื่อเฟินหลายชนิดหลายสกุลและหลายวงศ์ ชนิดที่กินได้ เช่น กูดขาว หรือ ผักกูด (Diplazium esculentum Sw.) กูดกิน [Pteridium aquilinum (L.) Kuhn var. yarrabense Domin] กูดแดง (Stenochlaena palustris Bedd.); ทางเหนือและอีสาน เรียกเฟินว่า กูด.

ต้นไม้

น. คำรวมเรียกพืชทั่วไปโดยปรกติชนิดมีลำต้น, ใช้ในความหมายที่แคบกว่า คำว่า ต้น หมายถึง พืชชนิดที่มีลำต้นใหญ่มีกิ่งแยกออกไป.

ฟองมัน

น. ชื่อเครื่องหมายชนิดหนึ่ง มีรูปอย่างนี้ ๏ ในหนังสือเก่า สำหรับเขียนขึ้นต้นวรรคหรือต้นบรรทัด, ตาไก่ ก็เรียก.

ลัฐิ,ลฐิกา

[ลัดถิ, ลัดถิกา] น. ไม้เท้า, ไม้ถือ; ลำต้น, หน่อ; ต้นตาล. (ป. ลฏฺิ, ลฏฺิกา).

กอมก้อ

(ถิ่น-พายัพ) น. ต้นกะเพรา. (ดู กะเพรา).

กะสัง

(ถิ่น-อีสาน) น. ต้นมะสัง. (ดู มะสัง).

กะแอน

(ถิ่น-พายัพ) น. ต้นกระชาย. (ดู กระชาย).

กาเปี้ยด

(ถิ่น) น. ต้นหนอนตายหยาก. (พจน. ๒๔๙๓).

กาว

(ถิ่น-อีสาน) น. ต้นเทียนกิ่ง. (ดู เทียนกิ่ง).

 คำศัพท์ภาษาไทย จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ

ดูหมวดหมู่ทั้งหมด