ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
[ตะเหฺลิด] ก. กระเจิดกระเจิง, แตกเพ่นพ่านไป, เพริด.
ก. แตกกระจัดกระจายไปจากกองทัพ, พ่ายแพ้.
ก. แตกเป็นร่อง ๆ เช่น ดินแตกระแหง.
[ปฺริ] ก. แย้ม, ผลิ, แตกแต่น้อย.
ก. ทำให้แตก, หัก. (ป., ส.).
[พินทะ-] ก. แตก, ทำลาย. (ป., ส.).
[มะลาย] ก. แตก, ตาย, ทำลาย.
(สำ) ก. ยุให้แตกกัน, ยุให้ผิดใจกัน.
[อะสำพินนะ-] ว. ไม่แตกต่าง, ไม่เจือปน. (ป. อสมฺภินฺน).
ก. ทำให้สิ่งที่รวมกันอยู่หรือประกอบกันอยู่ออกจากกัน เช่น แยกกลุ่มประชุม แยกกล้วยไม้, กิริยาของสิ่งที่รวมกันอยู่หรือประกอบกันอยู่แตกออกจากกัน เช่น แผ่นดินแยก, แตกหรือทำให้แตกออกเป็นทาง เช่น แม่นํ้าแยก ทางแยก, ไม่รวมกัน เช่น แยกกันอยู่.
ก. ตี เช่น อย่าเอาไม้สั้นไปรันขี้, มักใช้ว่า ตีรันฟันแทง.
น. ผู้ที่สืบเชื้อสายมาจากพ่อแม่ที่ชั่ว, ความเลวร้ายที่มีอยู่ในตัว เช่น ตีหัวให้แตกเอาเลือดชั่วออกเสียบ้าง.