ผลการค้นหา

ค้นเจอ 230 รายการ

(สำ) ว. ที่ไหวตัวหรือรู้ตัวทันเหตุการณ์, บางทีใช้เข้าคู่กับคำ หูผี เป็น หูผีจมูกมด.

ก. ระคายเคือง เช่น รำคาญหู รำคาญตา รำคาญเนื้อ รำคาญตัว; เบื่อ เช่น ทำสวนครัวแก้รำคาญ; ทำให้เดือดร้อน, เบื่อหน่าย, เช่น เสียงทะเลาะกันทำให้รำคาญ.

น. ภาชนะสานมีหูเป็นวงโค้งขึ้นไปสำหรับหิ้ว.

(ถิ่น-อีสาน) น. ตะกร้า, ตะกร้ามีหูหิ้ว; หูก.

ก. เอียงหูฟังเพื่อให้ถนัด, ตั้งใจฟัง.

ว. ปรากฏชัดแก่ตา, ตำหูตำตา ก็ว่า.

ก. ระมัดระวังตา หู จมูก ลิ้น กาย และใจ.

น. หูซึ่งเป็นใหญ่ในการฟังเสียง. (ป. โสต + อินฺทฺริย).

น. หน้าด้านข้าง (เห็นตา ๒ ข้างและหูข้างเดียว).

(สำ) ก. แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นไม่สนใจ.

[อับปะติคะ] ว. ไม่ระคายใจ, ไม่เคืองใจ, ไม่แค้นเคือง. (ป. อปฺปฏิฆ).

ว. อาการที่ลู่เอนไปข้างหลัง, ไม่กาง, (ใช้แก่หูของหมาเป็นต้น) เช่น หมาหูลี่. ก. แล่น เช่น ขนานลี่ ว่า เรือแล่น.

คำศัพท์ภาษาไทย จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ