ค้นหา "ป.ว.ค." ใน คำศัพท์ภาษาไทย

ค้นเจอ 12,301 รายการ

[ทะเว-] (แบบ) ว. สอง, มักใช้ประกอบหน้าศัพท์อื่น. (ป. เทฺว).

ว. แก่ครํ่าคร่า, ชำรุด. (แผลงมาจาก เชียร).

ว. แก่ครํ่าคร่า, ชำรุด. (แผลงมาจาก ชีระ).

ว. เสื่อมไปเพราะร่วงโรย ครํ่าคร่า หรือตรากตรำเกินไป.

[ชับ] (แบบ) ว. เร็ว. (ป., ส. ชว).

ว. เร็ว. (แผลงมาจาก ป., ส. ชว).

ว. ผู้กล่าวไพเราะ. (ป. วคฺคุ + วท ว่า ผู้กล่าว).

[ปะระมะ-, ปอระมะ-] ว. อย่างยิ่ง (ใช้นำหน้าคำอื่นโดยมาก). (ป.).

[เทวะ-] (แบบ) น. เทวดา, มักใช้ประกอบหน้าศัพท์อื่น. (ป., ส.).

[วะทานิยะ-] น. ผู้เอื้อเฟื้อ. (ป. วทานีย; ส. วทานฺย).

[ปฺระสบ] น. การเกิดผล. (ส. ปฺรสว; ป. ปสว).

[คะนะนะ, คะนะ-, คันนะ-, คนนะ-] (แบบ) ก. นับ เช่น สุดที่จะคณนา, คณานับ ก็ว่า เช่น สุดคณานับ. (ป., ส.).

คำศัพท์ภาษาไทย จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ