ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
พระนามพระพุทธเจ้า
คำนาม
ภาษาบาลี คือ สิทฺธตฺถ
[[ครุฑ]], ผู้กินนาค
[พัดทฺระ] น. ต้นพุทรา. (ป., ส. พทร).
(กลอน) ก. เริดร้าง เช่น สมุทโฆษว้างพินทู แม่งม้าง. (หริภุญชัย).
[-บาน] น. บ่อนํ้า, สระน้ำ. (ป., ส. อุท + ปาน).
น. ความพอใจ, ความรักใคร่, ความชอบใจ, ความยินดี; ความร่วมความคิดความเห็นกัน เช่น ลงมติเป็นเอกฉันท์, ความไว้เนื้อเชื่อใจ เช่น มอบฉันทะ. (ป.).
ว. หมดจด, สะอาด; ล้วน, แท้. (ป.).
(โบ) อ. ชะต้า.
[อะวินยานะกะ-, อะวินยานนะกะ-] ว. ไม่มีวิญญาณ, ไม่มีชีวิต, ไม่มีจิตใจ. (ป.).
[นาคอน] น. ชาวนคร, ชาวกรุง. (ป., ส.).
น. ธรรมที่พระอนาคามีได้บรรลุ. (ป.; ส. อนาคามินฺ + ผล). (ดู ผล).
[อะพับ, อะพับพะ-] ว. ไม่สมควร, เป็นไปไม่ได้. (ป. อภพฺพ; ส. อภวฺย).