ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
น. ผู้อยู่ป่า. (ส. วนาศฺรย).
น. ไม้ในป่าที่ล้มตายเอง.
ว. ป่าเถื่อน. น. ป่า เช่น มาแต่เยิง.
น. ป่ารกฉำแฉะ, ระนาม ก็ว่า.
ว. รกมาก เช่น ป่าเรี้ยวรก, รกเรี้ยว ก็ว่า.
น. ชายป่า. (ป., ส.).
น. ทางป่า; แนวไม้. (ส.).
ก. ฟันป่าพงลงให้เตียน.
(สำ) ก. ทำอะไรเกินกำลังความสามารถของตัว.
(สำ) ก. พยายามต่อสู้อุปสรรคต่าง ๆ.
[-รันยิก, -รันยะกะ] ว. เกี่ยวกับป่า, เกิดในป่า, มีในป่า. (ป. อารญฺก; ส. อารณฺยก).
ว. โค้งเข้าหากัน เช่น ควายเขาโง้ง, โค้งขึ้น เช่น หนวดโง้ง.