ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
[วะสันตะ-, วะสัน] น. ฤดูใบไม้ผลิในคำว่า ฤดูวสันต์, วสันตฤดู ก็ว่า. (ป., ส.).
(สำ) น. ตาที่แสดงอาการว่าชอบพอรักใคร่ เป็นการทอดไมตรีในทางชู้สาว (มักใช้แก่หญิงสาว).
(สำ) น. ตาที่แสดงอาการว่าชอบพอรักใคร่ เป็นการทอดไมตรีในทางชู้สาว (มักใช้แก่หญิงสาว), ตาที่แสดงอาการประจบประแจง (มักใช้แก่เด็ก).
น. วิชาว่าด้วยความจริง. (ส. ตตฺตฺว + ศาสฺตฺร).
(แบบ) น. แผ่นดิน. (ส. ปรฺวต + กีลา).
ว. เป็นที่รัก, ที่ชอบพอ. (ส. วนิต).
[ไลยะคด] ว. ถึงความแตกดับ, อันตรธานไป. (ส. ลยคต).
ว. ยิ้ม, ยิ้มแย้ม. (ป.; ส. สฺมิต).
[ตะหฺลุก] (ถิ่น) น. ปลักควาย, แอ่งน้ำตามลำห้วยที่ขาดเป็นช่วง ๆ ในหน้าแล้ง. (ข. ถฺลุก).
[วิทะ-] น. หญิงม่าย. (ป., ส.).
[วิทุ-] ว. เปลี่ยว, ว้าเหว่. (ป., ส.).
น. ความเคลือบแคลง, ความสงสัย. (ป., ส. วิมติ).