ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
น. ลิ้นซึ่งเป็นใหญ่ในการลิ้มรส. (ป. ชิวฺหา + อินฺทฺริย).
น. อำนาจ, การบังคับบัญชา. (ส.; ป. วส).
[วะนะ-] น. แผล, ฝี. (ป.; ส. วฺรณ).
น. ทางพระนิพพาน. (ป. อมตปท; ส. อมฺฤตปท).
[ชับ] (แบบ) ว. เร็ว. (ป., ส. ชว).
ว. เร็ว. (แผลงมาจาก ป., ส. ชว).
ว. เป็นที่รัก, ที่ชอบพอ. (ส. วนิต).
(โบ) น. บทกลอน เช่น สารสยามภาคพร้อง กลกานท นี้ฤๅ. (ยวนพ่าย).
[ปะริ-] น. บริบท.
น. ในสมัยพุทธกาลหมายถึง ดินแดนส่วนกลางของประเทศอินเดียอันเป็นที่อยู่ของพวกอริยกะ เป็นถิ่นที่อุดมสมบูรณ์ เป็นที่ตั้งนครใหญ่ ๆ เป็นศูนย์กลางการปกครอง และเป็นที่ประชุมของนักปราชญ์ คณาจารย์ เจ้าลัทธิต่าง ๆ.
[เทวะ-] (แบบ) น. เทวดา, มักใช้ประกอบหน้าศัพท์อื่น. (ป., ส.).
[วะทานิยะ-] น. ผู้เอื้อเฟื้อ. (ป. วทานีย; ส. วทานฺย).