ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
น. ต้นกะเรกะร่อน. (พจน. ๒๔๙๓).
น. นกเงือก. (พจน. ๒๔๙๓).
น. นกชนิดหนึ่ง. (พจน. ๒๔๙๓).
น. ต้นรางจืด. (พจน. ๒๔๙๓).
น. ต้นไทร. (พจน. ๒๔๙๓).
น. ต้นไม้ชนิดหนึ่ง. (พจน. ๒๔๙๓).
[อุสุบ, อุสุพะ-, อุสุบพะ-] น. วัวผู้, อุสภ ก็ว่า. (ป. อุสภ; ส. ฤษภ, วฺฤษฺภ).
ว. อาการที่อ้าปากแล้วหุบปาก, อาการที่หายใจทางปาก (เป็นอาการของคนและสัตว์ที่เหนื่อยหอบหรือใกล้จะตาย), งาบ ๆ ปะงาบ หรือ ปะงาบ ๆ ก็ว่า.
น. ทวีปใหญ่อยู่ทางทิศตะวันออกของเขาพระสุเมรุ เป็นทวีป ๑ ใน ๔ ทวีป ได้แก่ อุตรกุรุทวีปหรืออุตรกุรูทวีป บุพวิเทหทวีป ชมพูทวีป และอมรโคยานทวีป.
[-ผฺลุบ-โผฺล่] ว. ผลุบ ๆ โผล่ ๆ.
[ขะเหฺมือบ] ก. กลืนกินอย่างปลา, กินอย่างตะกละ.
[ชะ-] ก. ช้อนตาลอบชำเลืองดูด้วยความสนใจ.