ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
ก. ส่งเสียงดังพร้อม ๆ กันแสดงความไม่พอใจหรือขับไล่.
[บับพาชะนียะกำ] น. กรรมที่สงฆ์ทำแก่ภิกษุที่จะพึงขับไล่, พิธีขับไล่บุคคลที่พึงขับไล่. (ป. ปพฺพาชนียกมฺม).
ว. เสียงอย่างเสียงฝนตกแรง.
ก. ทำให้นํ้าลายหรือสิ่งอื่น ๆ ออกจากปากโดยแรง.
น. แรงที่เกิดจากความมานะพยายามของตนเอง.
ว. อาการที่อ่อนแรงลง, มีกำลังน้อย.
ก. ยิงลูกธนูออกไปด้วยแรงแห่งฤทธิ์.
น. แรง, กำลัง; เรียกสายนํ้าที่ไหลเชี่ยวแรง.
(กลอน) ก. ล่า, ช้า, หมดแรง.
ก. ฟาด, ตีแรง ๆ, โบย.
ว. ลํ้าทาง (ใช้แก่ยวดยาน) เช่น ขับรถกินทาง.
[บับพาด] (แบบ) น. การขับไล่. (ป. ปพฺพาชน).