ค้นหา "แต่ง" ใน คำศัพท์ภาษาไทย

ค้นเจอ 236 รายการ

ก. เด็ดหรือตัดเพื่อแต่ง เช่น ลิดกิ่ง ลิดใบ.

[ละเบง] (กลอน) ก. แต่ง, ประพันธ์. (ข. เลฺบง ว่า การเล่น).

น. เครื่องประดับ, เครื่องแต่ง. (ส.; ป. วิภูสา).

ว. แต่งแล้ว, ประดับแล้ว. (ส.; ป. วิภูสิต).

(โบ) น. ตัว เช่น แต่งแง่. (จารึกสยาม), มิแต่งแง่ให้แม่ชม มิหวีผมให้แม่เชย. (ลอ).

ว. คำแต่งคำ ขาว ให้รู้ว่าสีขาวมาก, จั๊วะ ก็ว่า.

ว. คำแต่งคำ ขาว ให้รู้ว่าสีขาวมาก, จ๊วก ก็ว่า.

น. เรื่องที่เขียนหรือแต่งขึ้นโดยมุ่งให้ความบันเทิงแก่ผู้อ่าน.

[ละบอง] น. แบบ, ฉบับ. ก. แต่ง, ทำ. (ข. ลฺบง ว่า ลอง).

ว. ตามสบาย, ตามอำเภอใจ, (ใช้แก่การแต่งกายซึ่งไม่ต้องให้เป็นไปตามแบบ) เช่น แต่งตัวลำลอง.

[-กฺลำ] น. เครื่องขาวแต่งศพ. (ส. ว่า สีขาว).

น. กลอนที่อ่านเป็นทำนองสวด แต่งเป็นกาพย์ยานี ๑๑ หรือ กาพย์ฉบัง ๑๖ และกาพย์สุรางคนางค์ ๒๘ ข้อความที่แต่งมักเป็นเรื่องในศาสนา.

คำศัพท์ภาษาไทย จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ