ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
น. ผู้รู้จักรส, ผู้รู้จักรสในทางกวีและศิลปะต่าง ๆ. (ป., ส.).
(ถิ่น-อีสาน, พายัพ) ก. โรยแรง, อ่อนกำลัง, อ่อนแรง.
ก. ลัด, ผลิ, แตกใบอ่อน, แตกขนอ่อน. ว. พึ่งลัด, พึ่งผลิ, อ่อน. (โดยมากใช้ ระบัด).
ว. สีเขียวอ่อนอย่างสีใบอโศกอ่อน เรียกว่า สีโศก.
ว. ที่เข้ากันพอดี (ใช้แก่รสหรือเสียง).
น. ชื่อมะปรางพันธุ์หนึ่ง รสเปรี้ยวจัด.
น. กับข้าวที่ปรุงเป็นนํ้า รสไม่เผ็ด.
[รดชาด] น. รส เช่น แกงนี้ไม่มีรสชาติเลย
คำนาม
รส มาจากภาษาบาลีสันสกฤต เป็นคำนาม หมายถึง สิ่งที่รู้ได้ด้วยลิ้น เช่น เปรี้ยว หวาน เค็ม ฝาด ขม
น. ขนอ่อนหรือขนเพิ่งแรกขึ้น.
ก. ทอดแขนให้อ่อนงาม.
ก. น้อมไป, โน้มไป, ทำให้อ่อนตาม.
ก. รู้สึกอ่อนแรงลง, อิดโรย.