ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
ว. อาการที่อ้าปากแล้วหุบปาก, อาการที่หายใจทางปาก (เป็นอาการของคนและสัตว์ที่เหนื่อยหอบหรือใกล้จะตาย), พะงาบ พะงาบ ๆ ปะงาบ หรือ ปะงาบ ๆ ก็ว่า. [ไทยขาว งาบ ว่า อ้า, งาบสบ ว่า อ้าปาก (เพื่อหายใจ)].
[ปฺระสิดทิพาบ] น. ความสามารถที่ทำให้เกิดผลในการงาน.
[ผะหฺงาด] ว. สง่า, เด่น, ผาดโผน.
[-โนด] ว. มโนชญ์, เป็นที่พอใจ, งาม. (ส.).
[วิสฺริด] ว. แผ่ไป, แผ่ซ่าน, กระจาย. (ส.).
ว. ขรุขระ เช่น ทั้งนํ้าใจก็ดื้อดันดุกุกะไม่คิดกลัว. (ม. ร่ายยาว ชูชก).
(แบบ) ว. สิ้นไป เช่น ถั่นคํ่าขีณะแล้ว. (ม. คำหลวง ทานกัณฑ์). (ป.).
[ดะนะยะ, ดะไน] (แบบ) น. ลูกชาย. (ป., ส. ตนย).
[ดะนะยา] (แบบ) น. ลูกหญิง. (ป., ส. ตนย).
[-ผฺลุบ-โผฺล่] ว. ผลุบ ๆ โผล่ ๆ.
ว. อ้าปากงาบ ๆ ด้วยอาการชัก.
ว. มันเป็นเงาวับ, มันปลาบ หรือ มันแผล็บ ก็ว่า.