ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
ก. พูดอย่างนั้นเสมอ ๆ, พูดจนเป็นนิสัย.
ว. ชอบพูดพล่าม, ชอบพูดเพ้อเจ้อ.
[เปฺรื้อย] ว. คล่อง เช่น พูดเปรื้อย ว่า พูดคล่อง.
ว. ไม่รักษาคำพูด, ผิดคำพูด ก็ว่า.
ก. พูดโดยไม่มีสติ, พูดโดยไม่รู้ตัว, เช่น คนไข้เพ้อ.
(ปาก) ก. พูดแขวะ, พูดชวนวิวาท.
ก. อาการที่พูดยานคางในความว่า พูดลากเสียง.
ว. อาการที่พูดเลอะเทอะ เช่น พูดจาเลื่อนเปื้อน.
[วะ-] น. คำพูด. ก. พูด, กล่าว. (ป.).
ก. ทิ่มให้ทะลุเข้าไป, อาการที่แทงซํ้าหลาย ๆ ครั้ง. ว. อาการที่พูดเสียดสีให้เจ็บใจ เรียกว่า พูดทิ่มแทง.
ว. นิ่งอยู่ไม่พูดอะไร.
น. การพูด. (ส.).