ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
ก. แข่งสู้อวดกัน เช่น แต่งตัวประกวดประขันกัน.
(สำ) น. คนเก่งต่อเก่งมาสู้กัน.
(ปาก) น. ผู้ที่อ่อนแอสู้ใครไม่ได้.
(สำ) ว. มีลักษณะที่สู้ไม่ยอมถอย.
ก. เป็นรอง, ด้อยกว่า, เช่น คนซื่อมักเสียเปรียบคนโกง.
ก. ไม่กล้าสู้เพราะคร้ามข้อคร้ามลำ.
น. มีใจกล้าสู้; มีใจกว้างขวางกล้าได้กล้าเสีย.
ก. สู้พลางถอยพลาง, ถอยอย่างมีชั้นเชิง.
(สำ) ก. รังแกคนไม่มีทางสู้และไม่มีทางหนีรอดไปได้.
ว. มีฐานะความเป็นอยู่หรือตำแหน่งหน้าที่ด้อยกว่ากันมากจนเทียบกันไม่ได้, มีฐานะไม่เท่าเทียมเพื่อน.
ก. ขอสู้ใหม่, ทำสิ่งที่เสียแล้วเพื่อให้ดีขึ้น.
ก. เกียจคร้าน, ไม่สนใจขวนขวายทำการงาน, ไม่คิดสู้.