ค้นหา "ค.พ.ค." ใน คำศัพท์ภาษาไทย

ค้นเจอ 400 รายการ

ว. แก่ครํ่าคร่า, ชำรุด. (แผลงมาจาก ชีระ).

น. ฐานบัวหน้ากระดานบัวควํ่าบัวหงาย.

ว. เสื่อมไปเพราะร่วงโรย ครํ่าคร่า หรือตรากตรำเกินไป.

ก. สละ, ให้. (ป. ปริจฺจาค; ส. ปฺรตฺยาค).

[ปะริจาก] น. บริจาค. (ป. ปริจฺจาค).

พยัญชนะตัวที่ ๓๐ เป็นพวกอักษรตํ่า ใช้เป็นตัวสะกดในแม่กบในคำที่มาจากบาลีและสันสกฤต เช่น ภพ ภาพ สรรพ ผลลัพธ์.

[บุบพะ-] ว. ก่อน, ทีแรก; เบื้องต้น, เบื้องหน้า. (ป. ปุพฺพ; ส. ปูรฺว).

[ตามพะ-] (แบบ) น. ทองแดง. (ป. ตมฺพ; ส. ตามฺร).

[ปุบพะ] ว. บุพ, บุพพะ. (ป.).

(กลอน; แผลงมาจาก กรินทร์) น. ช้าง เช่น พลคชคณหาญหัก กเรนทรปรปักษ์ ปราบประลัย. (สมุทรโฆษ).

(โบ) บ. ข้างใน, ในกลอนเขียนเป็น คใน เช่น ปางพระไปนอน คในพนานต์ พระเอาภูบาล ไปสมกัลยา. (สมุทรโฆษ).

ก. ล้มควํ่า, อาการที่หัวพุ่งไปเพราะสะดุด.

คำศัพท์ภาษาไทย จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ