ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
(สำ) ก. พลอยเหลวไหลไปด้วยกัน, มักใช้เข้าคู่กับ คนจัญไรมาพบกัน ว่า ฝนตกขี้หมูไหล คนจัญไรมาพบกัน.
(สำ) ก. หาผลประโยชน์โดยมิชอบจากงานที่ทำ.
(สำ) น. คนที่ชอบยกตัวเอง, คนโอ้อวด.
(ปาก) ว. แบบบาง, ไม่มั่นคง; ผอมแห้ง, ขี้โรค.
น. ขี้ที่ค้างอยู่ในลำไส้เด็กที่คลอดใหม่.
น. ขี้วัว. (ป., ส. โค + มย).
ก. ทำให้หมดทุกข์; (ปาก) เยี่ยว, ขี้.
(ถิ่น-อีสาน) น. จิ้งโกร่ง. (ดู จิ้งโกร่ง).
ว. เสียงอย่างเสียงเรียกสุนัขมากินข้าว.
[คฺร้าน] ว. มีความรู้สึกไม่อยากจะทำหรือคิดหรือไม่อยากแสดงอาการใด ๆ, ตามปรกติเมื่อใช้พูดมักมีคำ ขี้ ประกอบหน้า เช่น ขี้คร้าน และมักใช้เข้าคู่กับคำ เกียจ เป็น เกียจคร้าน ขี้เกียจขี้คร้าน หมายความว่า ไม่อยากทำงาน.
(สำ) ก. เนรคุณ.
[กะหฺรีด] (แบบ) น. คูถ, อุจจาระ, ขี้. (ส.; ป. กรีส).