ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
ว. ที่หยิกน้อย ๆ (ใช้แก่ผม).
[หิรันยะเกด] ว. มีผมสีทอง. (ส.).
น. ทรงผมผู้ชายที่หวีแสกข้าง.
น. ชายผมข้างหูที่ระลงมาที่แก้ม.
[-แกฺละ] น. ผมที่เอาไว้เป็นแหยมที่แง่ศีรษะ.
ก. ตัดแต่งผมให้มีรูปทรงต่าง ๆ.
ว. มีผมที่หัวตอนหน้าผากร่นสูงขึ้นไป.
(ถิ่น-อีสาน) ก. ทำให้เตียน, ทำให้โล่ง, เช่น แถผม แถหัว หมายถึง โกนผม โกนหัว.
น. ขนและผมตั้งชันขึ้นเพราะรู้สึกสยดสยองมากเป็นต้น.
ว. ลักษณะของหัวที่ไม่มีผมมาแต่กำเนิดหรือผมร่วงแล้วไม่ขึ้นอีก, โดยปริยายเรียกสิ่งอื่นที่มีลักษณะคล้ายคลึงเช่นนั้น เช่น ภูเขาหัวล้าน.
ว. ยาวมาก (มักใช้แก่สิ่งที่เป็นเส้นอย่างผมหรือหางไก่เป็นต้น) เช่น ผมยาวเฟื้อย ไก่ฟ้าหางยาวเฟื้อย.
ว. ยุ่งเหยิง, รุงรัง, เช่น ผมเป็นกระเซิง, เซิง ก็ว่า.