ผลการค้นหา

ค้นเจอ 452 รายการ

(สำ) ก. ทำลายให้ถึงต้นตอ, ทำลายให้สิ้นเสี้ยนหนาม, ถอนต้นก่นราก ก็ว่า.

(ถิ่น-อีสาน) น. อวัยวะส่วนหลังของลำแข้ง ตั้งแต่ขาพับลงไปถึงส้นเท้า เช่น ตัว ๑ ขบขะน่อง. (ม. สำนวนอีสาน ชูชก), กระน่อง หรือกระหน่อง ก็เรียก.

(สำ) ก. ทำผิดหลักเกณฑ์ที่ตนกำหนดไว้เอง.

น. ที่สำหรับนอนหรือตั้งสิ่งของ มีขา ๔ ขา รูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า.

น. ส่วนของแขนหรือขาที่พับได้.

น. ขาของว่าวจุฬา.

น. ส่วนของขาที่พับได้อยู่หลังเข่า.

[โคน] น. ลูกกลม เช่น โคลคลี.

[ปัดตะคาด] น. ชื่อเส้นในร่างกายของคน ในตำราหมอนวดว่า ตั้งแต่ท้องน้อยถึงโคนขาทั้งด้านหน้าและด้านหลัง.

น. เรียกท่านั่งที่ห้อยเท้าขวาลงเท้าซ้ายงอพับขึ้นไปสอดไว้ใต้โคนขาขวา.

น. เรียกขาโต๊ะหรือขาตู้ที่ตอนปลายคู้หรืองอเข้า.

[ขะ-] ว. กระจอก, ง่อย, ขาเขยก. (ข. ขฺจก ว่า ขาเขยก, พิการ).

คำศัพท์ภาษาไทย จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ