ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
ก. อาการที่ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไป.
(ปาก) ก. พูดหรือเผยความลับเพราะทนเก็บไว้ไม่ได้.
ก. ถู เช่น ฝนยา; ลับ เช่น ฝนมีด.
ก. หลอกลวงให้ตายใจเพื่อล้วงเอาความลับเป็นต้น.
น. หินลับมีด, หินเจียระไน. (ส.).
[-ยวน] น. ความลับ. ก. ปิดบัง, พราง, อำพราง.
น. ที่เฉพาะส่วนตัว. (ป. รโห + าน ว่า ที่ลับ, ที่สงัด).
ก. รู้เสียก่อน, รู้ทัน, เช่น ล่วงรู้ความลับของผู้อื่น.
[ดอระทาน] ก. หายไป, ลับไป. (ตัดมาจาก อันตรธาน).
น. ผู้เข้าไปสืบความลับหรือความเคลื่อนไหวเป็นต้นของอีกฝ่ายหนึ่ง, สาย ก็ว่า.
น. ผู้ที่นำความลับในหมู่ที่ตัวร่วมด้วยไปบอกฝ่ายที่เป็นปฏิปักษ์.
(สำ) ก. หายลับไปไม่ได้พบอีก เช่น ตั้งแต่เขายืมเงินไปแล้วก็หายเข้ากลีบเมฆไปเลย.