ผลการค้นหา

ค้นเจอ 136 รายการ

ก. ยกจำนวนเลขครบสิบไปไว้เพื่อบวกกับผลของหลักหน้า.

[บันนะรด] ว. สิบห้า. (ป. ปณฺณรส).

น. เรียกสิ่งของที่เป็นหน่วยเป็นลูกว่า หมาก เช่น หมากเก็บ หมากรุก; (โบ) ลักษณนามเรียกของที่เป็นเม็ดเป็นลูกว่า หมาก เช่น แสงสิบหมาก ว่า พลอยสิบเม็ด.

[ตฺรึงสะ-] (แบบ) ว. สามสิบ. (ส. ตฺรึศตฺ; ป. ตึส).

(แบบ) ว. สิบ เช่น ทัศนัข. (ส.); ครบ, ถ้วน, เช่น บารมี ๓๐ ทัศ.

ว. ตุง, ตุ่ยออกมา. น. ฝักบัวที่ย้อยลงมา เช่น เปิดนํ้าลงตามทุ้งสหัสธารา. (สิบสองเดือน).

[ปันนะระสะ-] ว. สิบห้า. (ป. ปณฺณรส).

น. ชนชาติไทยสาขาหนึ่งแถวสิบสองจุไทย.

น. ชนชาวเขาจำพวกข่า อยู่ทางแคว้นสิบสองจุไทย.

[จะตุ-] ว. สี่, ใช้ประกอบหน้าคำที่มาจากภาษาบาลี. (ป.).

[จัดตุระ-] ว. สี่. (ส. จตุร; ป. จตุ).

น. ทางสี่แพร่ง, ต่อมาเลือนไปหมายถึงที่สำหรับฆ่านักโทษในสมัยโบราณ.

คำศัพท์ภาษาไทย จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ