ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
(ปาก) ก. เชื่อฝีมือ, เชื่อความรู้ความสามารถ.
ว. สุดแต่กำลังความสามารถอันน้อยเท่าที่มีอยู่ในขณะนั้น.
(สำ) ก. เพียรพยายามสุดความสามารถจนกว่าจะสำเร็จผล.
น. ความสามารถพิเศษหรือคุณสมบัติเด่นของบุคคลที่มีมาแต่กำเนิด.
ก. รู้จักขอบเขตความสามารถของตนเองและผู้อื่น.
ว. ขัดสน, ไม่มี, ปราศจาก, เช่น ไร้ทรัพย์ ไร้ความสามารถ.
(เคมี) ก. ทำให้เป็นกลาง เช่น สามารถสะเทินด่างได้.
ว. พ้นขอบเขตที่จะพึงทำ, พ้นความสามารถ.
น. บุคคลผู้มีปัญญาความสามารถเยี่ยมยอดมาแต่กำเนิด.
น. ความเป็นผู้มีปัญญาความสามารถเกินกว่าระดับปรกติมาก.
(สำ) น. ผู้ที่มีความรู้ความสามารถน้อยแต่อวดแสดงแข่งกับผู้ที่มีความรู้ความสามารถสูง.
[สะมัด, สะมัดถะ-, สะหมัดถะ-] ว. สามารถ. (ส. สมรฺถ ว่า ผู้สามารถ; ป. สมตฺถ).