ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
[ถีนะ-] (แบบ) น. ความง่วงเหงา, ความคร้านกาย. (ป.).
(กลอน) น. กาย, ตัว. (ป., ส. วปุ).
น. ความยึดถือว่ากายหรือตัวเป็นของตน. (ป. สกฺกายทิฏฺ;).
น. “การงานชอบ” คือ ประพฤติกายสุจริต.(ป.).
น. การกระทบ, การถูกต้อง, เช่น ผัสสะทางกาย ผัสสะทางใจ, การที่ตา หู จมูก ลิ้น และกาย กระทบกับรูป เสียง กลิ่น รส และสิ่งที่รับรู้ได้ทางกาย เช่น ความสุขทางผัสสะ. (ป.).
น. ความสุขทางโลก, ความสุขทางกามารมณ์, เช่น การดูมหรสพเป็นโลกียสุขอย่างหนึ่ง.
คำเปล่งขึ้นก่อนกล่าวคำอื่น เพื่อขอความสวัสดิมงคลอย่างเดียวกับคำ ศุภมัสดุ.
น. เครื่องตกแต่งกายมี สร้อย แหวน นาฬิกา เป็นต้น.
[ฉะหฺวี] น. ผิวกาย. (ป., ส. ฉวิ).
น. ผ้าที่เย็บทาบอยู่ชั้นในของเครื่องแต่งกาย.
น. ความรู้สึกเจ็บปวด, ความรู้สึกไม่สบายกายไม่สบายใจ.
น. “การงานอันผิด” คือ ประพฤติกายทุจริต. (ป.).