ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
น. ฟันแหลมคมสำหรับฉีกเนื้อและอาหาร อยู่ระหว่างฟันหน้ากับกราม, ราชาศัพท์ว่า พระทาฐะ หรือ พระทาฒะ, (ถิ่น-พายัพ) ฟัน.
น. คำเรียกของเล็ก ๆ ยาว ๆ ที่เรียงกันเป็นแถวเป็นแนวอย่างฟันหรือลูกกรง, ลักษณนามเรียกของเช่นนั้น เช่น ฟันซี่หนึ่ง ฟัน ๒ ซี่.
น. ปากที่มีริมฝีปากล่างยื่นห้อยออกมามาก.
ก. รบราฆ่าฟันกับข้าศึกศัตรู.
ก. ต่อสู้กัน เช่น รบราฆ่าฟันกันเอง.
น. แนวฟันตอนที่เหงือกหุ้ม.
(โบ; กลอน) ว. เสียงขบฟันเกรี้ยว ๆ เช่น คุกคามขบฟันกระเกรี้ยว. (ม. คำหลวง ฉกษัตริย์).
น. มะเฟือง; พู, เหลี่ยม, เช่น เฟืองมะยม; ล้อที่มีฟันเพื่อให้ประสานกับฟันของล้อตัวอื่นเป็นต้น.
น. ส่วนล่างตอนท้ายของรองเท้าที่รองรับส้น.
ก. แต่งให้เรียบ เช่น กรอฟัน กรอไม้.
[กฺราม] น. ฟันที่ใช้บดเคี้ยวอาหาร.
ก. ระดมฟันแทงพุ่งศัสตราวุธเข้าไป.