ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
น. การพูด. (ส.).
น. การพูด. (ป.).
ว. พูดไม่ได้. (ช.).
ว. ที่พูดสับปลับ.
ก. พูดไม่ยับยั้ง.
[เจนระจา] ก. พูด, พูดจากัน, พูดจากันเป็นทางการ. (ส. จรฺจา).
ว. อาการที่พูดไม่ใคร่ออกทันใจ คือกว่าจะพูดได้แต่ละคำต้องยํ้าคำต้นอยู่นาน จึงพูดต่อไปได้.
ก. นิ่งอั้นไม่ยอมพูด, พูดไม่ออกด้วยจนใจหรือจนปัญญา, ไม่รู้จะพูดอะไร.
[-แหฺน] ก. พูดกระทบหรือพูดเป็นเชิงเสียดสี, กระแหนะกระแหน ก็ว่า.
ก. ทันทีที่สุดคำพูด, ทันทีที่จบคำพูด.
ว. พูดไม่บ่งชัดให้จะแจ้ง เช่น พูดคลุม ๆ.
ก. พูดใช้สำนวนมาก ๆ, พูดจาเล่นสำนวน.