ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
[เหฺง้า] น. ลำต้นที่อยู่ใต้ดินของพืชบางชนิด เช่น ขิง กระวาน ที่จมอยู่ใต้ดิน; ต้นเดิม, ต้นวงศ์.
น. โคน เช่น กกไม้, ต้น เช่น กกขา, ลำต้น เช่น กกเสา.
(ถิ่น-พายัพ) น. ทับทิม เช่น ต้นก๊อ ว่า ต้นทับทิม. (พจน. ๒๔๙๓).
ก. เริ่มต้นทำ เช่น เปิดฉากหาเสียง เปิดฉากตะลุมบอน, เริ่มต้นแสดง เช่น ละครเปิดฉาก.
[กฺล้า] ก. ไม่กลัว, ไม่ครั่นคร้าม. ว. แข็ง เช่น เหล็กกล้า, แรง เช่น เวทนากล้า.
น. ต้นกระทุ. (ดู [[กระทุ]]).
น. ทางของต้นจากที่ใช้กรุฝา.
[ขะ-] (โบ) น. ต้นกระทิง.
[-หฺนา] น. ต้นจันทน์. (ช.).
[ตะลึง] น. ต้นอัญชัน. (ช.).
[-หฺลก] (แบบ) น. ต้นโลท. (ป.).