ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
[สะวะ-] น. ของตนเอง. (ส.; ป. สก).
[สะวะนียะ-] น. คำที่น่าฟัง, คำไพเราะ. (ป.; ส. ศฺรวณีย).
ว. ไม่คม, ไม่ฉลาด, เซ่อ. น. ความโง่ เช่น ขยายขี้เท่อ.
ว. คมมาก; ฉลาดทันคน, เฉียบแหลม, ไหวทัน.
ก. เอาตะไบถูให้เรียบหรือให้คมเป็นต้น.
ว. ยู่ย่นเข้าไป เช่น คมมีดบู้.
ก. ค่อยหมดไป, กร่อนไป, เช่น คมมีดร่อย.
น. สิ่วชนิดหนึ่งตัวหนาเป็นสี่เหลี่ยม มีคม.
[มิดสะ-, มิดสะกะ-] ว. เจือ, ปน, คละ. (ป. มิสฺส, มิสฺสก; ส. มิศฺร, มิศฺรก).
น. ความโกรธ, ความฉุนเฉียว. (ป.; ส. โทษ).
น. ผม. (ข. สก่).
(โบ) ก. สะเด็ดนํ้า เช่น เอาข้าวที่ซาวนํ้าแล้วใส่ในตะแกรงเพื่อให้นํ้าแห้ง เรียกว่า สก.