ค้นหา "ขี้คุย,ขี้อวด" ใน คำศัพท์ภาษาไทย

ผลการค้นหา

ค้นเจอ 175 รายการ

(สำ) ก. ทำผิดเอง แล้วกลับโทษผู้อื่น.

(สำ) ว. หยิบหย่ง, ทำอะไรไม่จริงจัง, ไม่เอาการเอางาน.

(สำ) ก. โต้ตอบหรือทะเลาะกับคนพาลมีแต่ทางเสีย.

ก. พูดจาสนทนากัน; (ปาก) ปรึกษาหารือ เช่น เรื่องนี้ขอคุยกันก่อนที่จะตัดสินใจ; พูดเป็นเชิงโอ้อวด เช่น เรื่องแค่นี้ทำเป็นคุย.

น. ชื่อไม้เถาหลายชนิดในสกุล Willughbeia วงศ์ Apocynaceae เช่น W. dulcis Ridl. ใช้ย้อมผ้าให้มีสีแดงและใช้ทำยาได้.

ก. อวด, พูดยกตัว, พูดอวดความรู้ความสามารถหรือความมั่งมีเป็นต้น. ว. ขี้อวด, ชอบพูดยกตัว, ชอบพูดอวดความรู้ความสามารถหรือความมั่งมีเป็นต้น.

[ปฺรอด] ว. เสียงดังเช่นนั้น เช่น ขี้ปรอด ๆ.

ว. ไม่เป็นอย่างใดอย่างหนึ่งโดยแน่นอน เช่น จะว่าขี้เกียจก็ไม่เชิง.

(สำ) ว. เรียกคนเกียจคร้านเอาแต่นอนว่า ขี้เกียจหลังยาว, ขี้เกียจสันหลังยาว ก็ว่า.

ก. อวด, ชอบแต่งตัวอวด.

(สำ) ได้บ้างดีกว่าไม่ได้อะไรเลย.

คำศัพท์ภาษาไทย จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ