ผลการค้นหา

ค้นเจอ 372 รายการ

(ถิ่น-อีสาน) น. อวัยวะส่วนหลังของลำแข้ง ตั้งแต่ขาพับลงไปถึงส้นเท้า เช่น ตัว ๑ ขบขะน่อง. (ม. สำนวนอีสาน ชูชก), กระน่อง หรือกระหน่อง ก็เรียก.

(สำ) ก. ทำผิดหลักเกณฑ์ที่ตนกำหนดไว้เอง.

น. เถาวัลย์, เครือเขา, ไม้เถา. (ป., ส. วลฺลี).

น. ผู้ที่ได้สิ่งซึ่งไม่เป็นประโยชน์แก่ตน มักพูดเข้าคู่กับ ตาบอดได้แว่น เป็น หัวล้านได้หวี ตาบอดได้แว่น.

น. ที่สำหรับนอนหรือตั้งสิ่งของ มีขา ๔ ขา รูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า.

น. แว่นแคว้น, บ้านเมือง. (ส.; ป. รฏฺ).

น. ส่วนของแขนหรือขาที่พับได้.

น. ขาของว่าวจุฬา.

น. ส่วนของขาที่พับได้อยู่หลังเข่า.

น. เรียกขาโต๊ะหรือขาตู้ที่ตอนปลายคู้หรืองอเข้า.

น.ไฟที่ใช้แว่นส่องจุดด้วยแสงแดด.

[ขะ-] ว. กระจอก, ง่อย, ขาเขยก. (ข. ขฺจก ว่า ขาเขยก, พิการ).

คำศัพท์ภาษาไทย จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ