ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
(ถิ่น) ก. แช่ง, ด่า.
ว. โง่เขลาเบาปัญญา.
(ปาก) ก. แสดงความโง่ออกมา.
ว. โง่, มีปัญญาทึบ.
[บันไลยะจัก] ว. วายวอด, มักใช้เป็นคำด่าประกอบคำ ฉิบหาย เป็น ฉิบหายบรรลัยจักร.
[สาบ, สาปะ-] (แบบ) น. คำแช่ง, การด่า. (ส.; ป. สาป).
น. ขุนเพ็ด, ปลัดขิก ก็เรียก, เขียนเป็น ไอ้ขิก ก็มี.
ว. มักดุด่าว่าร้าย.
(ปาก) ก. แสดงให้เห็นความโง่เขลา.
(ปาก) ว. ทื่อ, ไม่เฉียบแหลม, โง่.
ก. แพ้เพราะโง่กว่าเขาหรือไม่ทันชั้นเชิงเขา.
ว. โย่ง ๆ, อาการเดินก้าวยาว ๆ ของคนผอมสูง.