ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
น. แผล, บาดแผล. (ป.; ส. อรุสฺ).
น. รอยฟกชํ้าดำเขียว.
น. เรียกผ้าบาง โปร่ง ที่ใช้ปิดแผลหรือพันแผลว่า ผ้าก๊อซ. (อ. gauze).
น. รอยบากหรือรอยเจาะที่ตัวไม้สำหรับเอาตัวไม้นั้นประกบกัน.
น. ขี้ผึ้งปิดแผลชนิดหนึ่งแบบจีน. (จ.).
น. เรียกแผลที่หนองไหลเปรอะเลอะ.
ก. ป่วยไข้, ราชาศัพท์ว่า ประชวร; รู้สึกทางกายเมื่อถูกทุบตีหรือเป็นแผลเป็นต้น.
ก. ทำให้เป็นลวดลายหรือรอยลึก.
ก. ไถขวางรอยที่ไถจากครั้งแรก.
น. รอยต่อของกระดานเรือที่เห็นเป็นทางยาวไป.
ว. ค่อยมีเนื้อมากขึ้น (ใช้แก่แผล), ค่อยอ้วนขึ้น.
[วะนะ-] น. แผล, ฝี. (ป.; ส. วฺรณ).