ค้นหา "เกิน" ใน คำศัพท์ภาษาไทย

ค้นเจอ 226 รายการ

ว. ยิ่งนัก, เกินควร, เต็มที.

ว. ใช้ไม่หมด, เกินที่จะใช้.

(สำ) ก. หวังสิ่งที่เกินฐานะของตน (มักใช้ในความปฏิเสธ) เช่น อย่าใฝ่สูงจนเกินศักดิ์ อย่าใฝ่สูงให้เกินศักดิ์.

ว. ที่ก้าวหน้าเกินยุคเกินสมัยของตน เช่น นักเขียนมีความคิดล้ำยุค.

ว. มีใจเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่เกินฐานะ.

ว. อาการที่หายไปหรือจากไปเร็วเกินคาด.

ก. พูดกันไปพูดกันมาให้มากเรื่องเกินสมควร.

(ปาก) ว. โว, พูดเกินความจริง.

[ปฺรัง] น. เรียกนาที่ต้องทำในฤดูแล้งว่า นาปรัง. (ข. ปฺรัง ว่า ฤดูแล้ง). ว. เกินเวลา, เกินกำหนด, เช่น จมปรัง ว่า อยู่เกินเวลา.

ว. เกินฐานะ เช่น ใช้จ่ายเกินตัว, เกินสภาพปรกติ เช่น รู้เกินตัว ทำงานเกินตัว.

ก. แกล้งร้องหรือทำโวยวายเกินสมควร, แสดงความเสียอกเสียใจจนเกินเหตุ.

ว. คะนอง, ได้ใจ, เห่อเหิม; ใช้จ่ายเกินควรเกินฐานะ, ใช้จ่ายในสิ่งที่ไม่สมควร.

คำศัพท์ภาษาไทย จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ