ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
[-ตะละ-] ว. เย็น, หนาว. (ป.).
(สำ) น. คำพูดที่ไพเราะอ่อนหวานทำให้ตายใจ อาจเป็นโทษเป็นภัยได้, มักพูดเข้าคู่กับ นํ้าร้อนปลาเป็น.
(สำ) ก. หนีจากที่ที่มีความเดือดร้อนมาอาศัยอยู่ในที่ที่มีความสงบสุข.
(สำ) ก. ใช้คำพูดอ่อนหวานหว่านล้อม.
ว. เย็นอย่างสิ่งไม่มีชีวิต เช่น เขานอนตายตัวเย็นชืด, เย็นจนหมดรสชาติ เช่น แกงเย็นชืด.
[-เพฺรา] น. กินอาหารมื้อเย็น.
ว. ยิ่งนัก, จัด, เช่น เย็นเฉียบ คมเฉียบ.
[ตฺระ-] ว. ตระชัก, เย็น. (ข. ตรฺชาก่).
[-มะแล่ง] น. เวลาบ่ายเย็น.
น. เวลาเย็น. (ป.; ส. สนฺธฺยา).
ก. อาการที่รู้สึกเย็นจับขั้วหัวใจเพราะหวาดกลัวเป็นต้น, มักใช้ควบกับคำ เย็น เป็น เย็นเยียบ หรือ เยียบเย็น เช่น เข้าไปในป่าช้ากลางคืนรู้สึกเย็นเยียบ.
ว. เย็น เช่น นํ้าล้นเลียงเอมโอช. (ม. คำหลวง วนปเวสน์).