ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
ก. ทรุดลง, ล้มลง, เช่น เอนพระองค์ลงทบ ท่าวดิ้น. (ตะเลงพ่าย).
น. เสื้อชนิดหนึ่งในสมัยรัชกาลที่ ๔ แขนยาว ช่วงตัวสั้นเสมอบั้นเอว แขนรัด ตัวรัด คอสูง.
ก. ขี่ เช่น ชำนิโคคำแหงแรง; พาหนะ เช่น ควรชำนิพระองค์. (สมุทรโฆษ).
[บาดทะมูลิกากอน] น. หมู่คนที่อยู่แทบบาทมูล คือ ข้าราชการในพระองค์. (ป.).
น. เครื่องคาดเอวชนิดหนึ่ง, สายรัดเอว.
น. เครื่องประดับชนิดหนึ่ง สวมรัดต้นแขน, พาหุรัด ก็ว่า.
[-รัดถะยา] (แบบ) น. ทางไกล. (พงศ. เลขา).
[ระสะนา] น. สายรัดเอว. (ส.).
[รัดชะ-] น. การย้อม. (ป., ส. รชน).
[สะรัดถะนะ] น. การปล่อย, การหย่อน. (ส.).
น. สายรัดท้องม้าเพื่อยึดอานให้แน่น.
[รัดถะปฺระสาสะนะไน, รัดถะปฺระสาสะโนบาย] น. วิธีการปกครองบ้านเมือง.