ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
[สฺริก] น. บัวขาว. (ส.).
[-ตะ-] ว. ขาว. (ป., ส.).
[[ครุฑ]], ผู้มีสีขาวและแดง
คำนาม
[[ครุฑ]], ผู้มีหน้าสีขาว
[-ปะหฺลาด] (กฎ) น. ช้างที่มีมงคลลักษณะอย่างหนึ่งอย่างใดใน ๗ อย่าง คือ ตาขาว เพดานปากขาว เล็บขาว ขนขาว พื้นหนังขาวหรือสีคล้ายหม้อใหม่ ขนหางขาว หรืออัณฑโกศขาวหรือสีคล้ายหม้อใหม่.
ว. ไม่สดใสเพราะสีจางไป เช่น รูปนี้สีซีด หน้าซีด, ขาวอย่างไม่มีนํ้านวล เรียกว่า ขาวซีด.
[ชุนหะ-] (แบบ) ว. ขาว, สว่าง. (ป.).
น. ผ้าขาวบางเนื้อแน่นละเอียด.
ว. ขาวอย่างผิดปรกติ เช่น ควายเผือก.
(ปาก) น. ชนชาติผิวขาว.
[สะกาว] ว. ขาว, สะอาด, หมดจด.
[หฺงอก] ว. ขาว (ใช้แก่ผมหรือหนวดเคราเป็นต้นที่เปลี่ยนจากสีเดิมเป็นสีขาว).