ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
ว. ที่พูดพล่าม พูดพล่อย หรือพูดโดยไม่ยั้งคิดเสียก่อนว่าอะไรควรพูดหรือไม่ควรพูด.
ก. กล่าว, เรียก, เอ่ย, พูด, ตอบ, เช่น ขานรับ ขานยาม.
ก. พูดซุบซิบ, พูดกระซิบ.
ก. พูดเดาส่ง, พูดพุ่งส่ง.
ก. พูดไม่ชัด, พูดไม่ได้ความ.
ก. ปิดปาก, หยุดพูด, ไม่พูด.
ก. พูดว่าจะให้แล้วไม่ให้.
ว. ไม่รักษาคำพูด, ผิดวาจา ก็ว่า.
(สำ) ก. พูดห้วน ๆ.
ก. ทำตามถ้อยคำที่พูดให้สัญญาไว้.
(สำ) ใช้ในการพูดโดยอ้างพระหรือสิ่งศักดิ์สิทธิ์มาประกอบเป็นพยาน มักใช้ในความปฏิเสธ เช่น ต่อให้อมพระมาพูดก็ไม่เชื่อ.
(สำ) เรียกอาการที่นิ่งไม่พูดว่า กลัวดอกพิกุลจะร่วง.