ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
[-หฺรับ] น. ชื่อชนชาติผิวขาวพวกหนึ่งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของทวีปเอเชีย.
น. นักบวชนุ่งขาว.
น. แก้วสีขาว.
ว. ขาวมาก (มักใช้แก่หน้าที่ผัดแป้งไว้ขาวเกินไป).
น. สีงาม, ผิวงาม.
น. ส่วนสูงมากจากผิวพื้น. ว. มีส่วนสูงมากจากผิวพื้น; แน่นทึบ, มาก, ตรงข้ามกับ บาง.
(กฎ) น. ช้างที่มีมงคลลักษณะ ๗ ประการ คือ ตาขาว เพดานปากขาว เล็บขาว ขนขาว พื้นหนังขาวหรือสีคล้ายหม้อใหม่ ขนหางขาว และอัณฑโกศขาวหรือสีคล้ายหม้อใหม่.
น. ตะบูนขาว. (ดู [[ตะบูน]]).
ว. สีขาวเจือดำ.
[สฺริก] น. บัวขาว. (ส.).
[-ตะ-] ว. ขาว. (ป., ส.).
[[ครุฑ]], ผู้มีสีขาวและแดง
คำนาม