ผลการค้นหา

ค้นเจอ 385 รายการ

(ถิ่น-อีสาน) น. อวัยวะส่วนหลังของลำแข้ง ตั้งแต่ขาพับลงไปถึงส้นเท้า เช่น ตัว ๑ ขบขะน่อง. (ม. สำนวนอีสาน ชูชก), กระน่อง หรือกระหน่อง ก็เรียก.

(สำ) ก. ทำผิดหลักเกณฑ์ที่ตนกำหนดไว้เอง.

ก. ใช้มือบีบหรือกดเพื่อให้คลายจากความปวดเมื่อยหรือเมื่อยขบ.

ก. อาการที่ออกกำลังโดยเดินหรือวิ่งเป็นต้นเพื่อให้หายเมื่อยขบ.

น. ที่สำหรับนอนหรือตั้งสิ่งของ มีขา ๔ ขา รูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า.

น. ส่วนของแขนหรือขาที่พับได้.

น. ขาของว่าวจุฬา.

น. ส่วนของขาที่พับได้อยู่หลังเข่า.

ก. รู้สึกเจ็บต่อเนื่องอยู่ในร่างกาย เช่น ปวดหัว ปวดท้องเยี่ยว ปวดฟัน.

น. เรียกขาโต๊ะหรือขาตู้ที่ตอนปลายคู้หรืองอเข้า.

(โบ) น. ลมที่ทำให้ปวดเมื่อยตามข้อต่าง ๆ.

[ขะ-] ว. กระจอก, ง่อย, ขาเขยก. (ข. ขฺจก ว่า ขาเขยก, พิการ).

คำศัพท์ภาษาไทย จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ