ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
ก. เยาะเย้ย, พูดให้เขาอาย.
[-ขะหฺนาง] ก. อาย, ขวยเขิน. (ข.).
ว. น่าเกลียด, น่าอาย, อย่างที่ไม่ควรทำ.
(วรรณ) ว. อาย เช่น มาเดียวเปลี่ยวอกอ้า อายสู. (ตะเลงพ่าย).
ก. กระทำการอย่างใดอย่างหนึ่งเพื่อบรรเทาความกระดากอาย.
ก. กระดาก, อาย, เช่น แก้ขวย ขวยใจ.
ก. ดื้อเข้าไปหาโดยไม่รู้สึกอาย.
ก. พูดหรือกระทำให้ได้อาย ให้เจ็บใจ ให้โกรธ.
ก. ทำหรือพูดโดยเจตนาให้อีกฝ่ายหนึ่งได้อาย.
[แหฺย] ว. อาการที่ไม่สู้ใครหรือเก้ออาย.
ว. น่าขายหน้า, ใช้เป็นคำประชด เช่น เขาทำงามหน้าละคราวนี้.
ว. ไม่อาย, นอกจารีต. น. ผู้ไม่อาย (ใช้แก่นักพรต), ผู้ประพฤตินอกจารีต, เช่น พระรูปนี้เป็นอลัชชี. (ป.).