ตัวกรองผลการค้นหา
คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด
น. ส่วนของท้องระหว่างสะดือกับหัวหน่าว.
น. ท้องลูกคนแรก.
ว. อ้วนท้องพลุ้ย.
(สำ) ก. ทำอาการมีพิรุธขึ้นเอง, แสดงอาการเดือดร้อนขึ้นเอง.
(สำ) ก. เห็นแก่กินมักจะเดือดร้อน.
(สำ) น. คนกินจุ. (ปาก) ว. ที่กินจุผิดปรกติ.
ว. นองเลือด.
(สำ) ก. อดทนในยามยากโดยกินน้ำแทนข้าว.
[ขะแหฺม่ว] ก. ผ่อนลมหายใจให้ท้องยุบลง, บังคับกล้ามเนื้อท้องให้ท้องยุบลง, กระแหม่ว ก็ว่า.
[พฺลุ้ย] ว. ยุ้ย, ยื่นออกมาอย่างท้องคนอ้วน, เช่น ท้องพลุ้ย พุงพลุ้ย.
(โบ) น. พยาธิในท้องชนิดหนึ่ง เช่น ลางคาบมีตืดมีเอือนในท้องนั้น. (ไตรภูมิ).
[โคฺรกคฺราก] ว. เสียงท้องดังเช่นนั้น.