ค้นเจอ 103 รายการ

คำศัพท์ภาษาไทยที่เกี่ยวข้องกับ "การบิด,การคด"

คลิกที่แต่ละคำเพื่อดูรายละเอียด

หัวเลี้ยว

น. ทางตอนที่โค้งหรือคดไปจากแนวตรง, เลี้ยว ก็ว่า.

เงี้ยว

ว. คด เช่น แล้วลวงล่องอเงี้ยว. (นิ. เพชร).

จองคช

[-คด] น. ช้างที่ผูกเครื่องรบเข้าระวางทัพ.

วักกะ

ว. คด, ไม่ตรง, โกง, งอ. (ป.; ส. วกฺร).

บิดขี้เกียจ

ก. บิดร่างกายไปมาเพราะความเกียจคร้านหรือเพื่อแก้เมื่อยเป็นต้น.

วกวน

ก. ลดเลี้ยวไปมา, คดไปคดมา, เช่น ทางเข้าออกวกวน, อ้อมไปอ้อมมา, ย้อนไปย้อนมา, เช่น ให้การวกวน เขียนหนังสือวกวนอ่านไม่เข้าใจ.

สุคต

[-คด] น. ผู้ไปดีแล้ว; พระนามพระพุทธเจ้า. (ป., ส.).

กระบิด

ก. บิดเชือกหรือตอกให้เขม็งจนขอดเป็นปม.

บิดเบี้ยว

ว. บิดจนผิดรูปผิดร่างไปมาก เช่น หน้าตาบิดเบี้ยว รูปร่างบิดเบี้ยว.

วิหารคด

น. วิหารที่มีลักษณะคดเป็นข้อศอกอยู่ตรงมุม อาจมีหลังเดียวก็ได้ โดยมากจะมี ๔ มุม และประดิษฐานพระพุทธรูป, สิ่งก่อสร้างที่คดเป็นข้อศอกอยู่ตรงมุม.

กระหมวด

ก. ขอดให้เป็นปม, มุ่น, บิดม้วนให้เป็นปม. (แผลงมาจาก ขมวด).

ขมุดขมิด

[ขะหฺมุดขะหฺมิด] ว. กระหมุดกระหมิด, หวุดหวิด; บิดกระหมวด; ไม่แน่น, ไม่ถึง, ไม่ถนัด.


 คำศัพท์ภาษาไทย จัดกลุ่มตามตัวอักษร ก-ฮ